ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٠

نقطهء عطف

اى دورنماى پور آزر * ناديده افول حق زِ منظر

اى نار فراق بر تو گُلشن * شد بَردْ و سلام از تو آذر

بردار حجاب يار از پيش * بنماى رُخش چو گل مُصوّر

از چهرهء گل‌عذار دلدار * شد شهر قلندران مُنوّر

آشفته چه گشت پيچ زلفش * شد هر دو جهان چو گل مُعطّر

بر گوش دل و روان درويش * برگوى به صد زبان مُكرّر

اى نقطهء عطف راز هستى * برگير ز دوست جام مستى