ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٨١

حديث دل

سر و سِرّى است مرا با صنم باده‌فروش * گفت‌وگوئى است كه نايش برسد بر دل گوش

پير صاحبدل ما گفت : « از اين رمز ، خموش ! * هر دوعالم نكشد بار امانت بر دوش

دستِ تقدير به مىخواره نوائى بدهد » * اى گل باغ وفا ! درد مرا درمان كُن

جُرعه‌اى ريز و مرا بندهء نافرمان كُن * راز مىخوارگيم از همه كس پنهان كُن

گوشهء چشم به حال من بىسامان كُن * باشد آن شاهد دلدار سرائى بدهد

يادگارى كه در آن منزلِ درويشان است * درد عشّاق قلندر ، به همين درمان است

طاير قدس بر اين منزلِ دل دربان است * حضرت روحِ قُدْسُ مُنتظر فرمان است

تا كه درويش خرابات صلائى بدهد