ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

* سبك و شيوهء امام و تأثير پيشينيان در آثار ايشان

امام گويد :

بيدل كجا رود به كه گويد نياز خويش * با ناكسان چگونه كند فاش راز خويش

حضرت امام ( قدس سره ) از ميان شاعران و سخنوران پارسى زبان التفات و عنايت خاصى به خواجهء شيراز دارد ، و در آثار خويش بيشتر به اقتفا و استقبال غزلهاى آسمانى « لسان الغيب » پرداخته ، كه نمونه‌اى از آن را مىآوريم :

حافظ گويد :

ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود * ديده را روشنى از خاك درت حاصل بود

امام گويد :

كاش روزى به سر كوى توام منزل بود * كه در آن شادى و اندوه مراد دل بود

خواجه گويد :

در همه دير مغان نيست چو من شيدايى * خرقه جايى گرو باده و دفتر جايى

امام گويد :

جز سر كوى تو اى دوست ندارم جايى * در سرم نيست بجز خاك درت سودايى

حافظ گويد :

دوستان عيب من بيدل حيران مكنيد * گوهرى دارم و صاحب‌نظرى مىجويم

امام گويد :

من درين باديه صاحب‌نظرى مىجويم * راه گم كرده‌ام و راهبرى مىجويم

بسيارى از شاعران غزلهايى با قافيه و رديف « هيچ » ساخته‌اند ، كه از ميان آنان دو تن ، يعنى شفايى اصفهانى و حزين لاهيجى ، با يك رديف و قافيه و يك بحر « هيچ » را رديف قرار داده ، و عاشق اصفهانى در همان بحر و همان رديف ليكن با قافيهء ديگر غزل ساخته‌اند .

حكيم شفايى گويد :

ماييم و همين خاطر افگار و دگر هيچ * در ساخته با راحت و آزار و دگر هيچ