ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٤

در توصيف بهاران و مديح ابا صالح امام زمان ، و تخلّص به نام آيت‌الله حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى قدّس اللّه سرّه

دختر رَزْ اندك‌اندك شد مهى رُخساره گُلگون * غيرتِ ليلى شد و هركس و را گرديد مجنون

غمزه زد تا رفته‌رفته مىْفروشش گشت مفتون * خواستگارى كرد و بُردش از سراى مام بيرون

از نِتاجش بادهء گلرنگ روح‌افزاى جان شد * سيب سيم‌اندامْ فتّان گشت و شد دلدار عيّار

گشت پنهان پشت شاخ ، از برگ محكم بست رخسار * تا كه « به » ، روزى و را ديد و ز جان گشتش خريدار

بس‌كه رو بر آستانش سود آن رنجور افگار * چهره‌اش زرد و رُخش پر گرد و حالش ناتوان شد

جامهء گلنارگون پوشيده بر اندام ناراست * گوييا چون من گرفتار بُتى بىاعتبار است

جامه‌اش از رنگ خونِ دل چنين گلناروار است * يا كه چون فرهادِ خونين‌ْدل ، قتيلِ راه يار است

پيرهن از خون اندامش بسى گُلنارسان شد