ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٧
* سبك و شيوهء امام و تأثير پيشينيان در آثار ايشان
نوبهار آيد و گلزار شكوفا گردد * بىگمان كوتهى عمر خزان خواهى ديد
حضرت امام به پيروى از سخنوران بزرگ غزلهايى به سبك و سياق آنان سروده است و چون در اين مجال محدود ذكر مسطوره‌هاى فراوان ميسور نيست ، به ذكر چند نمونه اكتفا مىكنيم .
عطار سروده است :
درد دل را دوا نمىدانم * گم شدم سر ز پا نمىدانم
امام گفته است :
درد خواهم دوا نمىخواهم * غصه خواهم نوا نمىخواهم
مولانا گويد :
آن يوسف خوش‌عذار آمد * وان عيسى روزگار آمد
امام گويد :
كوتاه سخن كه يار آمد * با گيسوى مشكبار آمد
سعدى گويد :
شادى به روزگار گدايان كوى دوست * بر خاك ره نشسته به امّيد روى دوست
امام گويد :
عمرى گذشت و راه نبردم به كوى دوست * مجلس تمام گشت و نديديم روى دوست
سعدى گويد :
يك امشبى كه در آغوش شاهد شكرم * گرم چو عود بر آتش نهند غم مخورم
امام گويد :
يك امشبى كه در آغوش ماه تابانم * ز هرچه در دو جهان هست روى گردانم
عماد فقيه گويد :
پوشيده‌ام ز آبى و خاكى نياز خويش * ظاهر نكرده با در و ديوار راز خويش