ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤

مديحهء نورين نيّرين فاطمهء زهراء و فاطمهء معصومه سلام اللّه عليهما

ممكن امّا يگانه واسطهء فيض * فيض به مِهْتر رسد وَ زان پس كهتر

ممكن امّا نمودِ هستى از وى * ممكن امّا ز مُمْكِناتْ فزون‌تر

وين نه عجب زانكه نور اوست ز زهرا * نور وى از حيدر است و او ز پيمبر

نور خُدا در رسول اكرم پيدا * كرد تجلّى ز وى به حيدر صفدر

وز وى تابان شده به حضرت زهرا * اينك ظاهر ز دُختِ موسىِ جعفر

اين است آن نور كز مشيّت « كن » كرد * عالم ، آن كو به عالم است مُنوّر

اين است آن نور كز تجلّى قدرت * داد به دوشيزگان هستى زيور

شيطانْ عالِم شدى اگر كه بدين نور * ناگفتى آدم است خاك و من آذر

آبروىِ مُمْكِناتْ جُمله از اين نور * گر نَبُدى ، باطل آمدند سراسر

جلوهء اين خود عَرَض نمود عَرَض را * ظِلّش بخشود جوهريّتِ جوهر