ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٢

سايه

جمال مطلق

جمال مطلق

فاطى ز علائق جهان دل بركن * از دوست شدن به اين و آن دل بركن

يك دوست كه آن جمال مطلق باشد * بگزين تو و از كون و مكان دل بركن

سايه

سايه

اى فرّ هُما بر سر من سايه فكن * فريادرس و وجودم از پايه فكن

طوقى كه به گردنم فكنده ست هوس * يارا تو به گردن فرومايه فكن