ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

مفتون

فرهاد شو و تيشه بر اين كوه بزن * از عشق ، به تيشه ريشهء كوه بكن

طور است و جمال دوست همچون موسى * ياد همه چيز را جُز او دور فِكن

ديوانه شو اين عقال از پا واكُن * طاوس ! ز جلوه زاغ را رُسوا كُن

حال دل عقل را ز ديوانه مپرس * مفتون عقال و عقل را پيدا كُن