ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

پند

فروغ رخ

فروغ رخ

آن كس كه رخش نديد خفاش بود * خورشيد ، فروغ رُخ زيباش بود

سرّ است و هرآنچه هست اندر دو جهان * از جلوهء نور روى او فاش بود

پند

پند

تا دوست بود تو را گزندى نبود * تا اوست غبار چون و چندى نبود

بگذار هرآنچه هست و او را بگزين * نيكوتر از اين دو حرف پندى نبود