ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١
هستى دوست
گمان
گمان
افسوس كه ايّام جوانى بگذشت * حالى نشد و جهان فانى بگذشت
مطلوب همه جهان نهان است هنوز * ديدى همه عُمر ، در گمانى بگذشت
هستى دوست
هستى دوست
جُز هستى دوست در جهان نتوان يافت * در نيست نشانه‌اى ز جان نتوان يافت
« در خانه اگر كس است يك حرف بس است » * در كونْ و مكان به غير آن نتوان يافت