ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

عطر يار

ما ندانيم كه دلبستهء اوئيم همه * مست و سرگشتهء آن روى نكوئيم همه

فارغ از هر دوجهانيم و ندانيم كه ما * در پى غمزه او باديه پوئيم همه

ساكنان در ميخانهء عشقيم مُدام * از ازل مست از آن طرفه سبوئيم همه

هرچه بوئيم ز گلزار گلستان وى است * عطر يار است كه بوئيده و بوئيم همه

جُز رُخ يار جمالى و جميلى نبود * در غم اوست كه در گفت و مگوئيم همه

خود ندانيم كه سرگشته و حيران همگى * پى آنيم كه خود روى به روئيم همه