ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ١٥٧

سراپردهء عشق

سراپردهء عشق

سراپردهء عشق

بايد از رفتن او جامه به تن پاره كنم * درد دل را به چه انگيزه توان چاره كنم

در ميخانه گشاييد به رويم كه دمى * درد دل را به مى و ساقى مىخواره كنم

مگذاريد كه درد دل من فاش شود * كه دل پير خرابات ز غم پاره كنم

سرِ خُم باد سلامت كه به غمخوارى آن * ذره در پردهء عشق تو چو خُمپاره كنم

از سراپردهء عِشقش بدر آيم روزى * ساكنان سر كويش همه آواره كنم

رُخ نما اى بُت هر جايى بىنام‌ونشان * تا ز سيلى دل خود همسر رُخساره كنم