ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ١٣
فهرست
عشق /
آن دل كه به ياد تو نباشد ، دل نيست
/ 199 شيرين /
در محفل دوستان بجز ياد تو نيست
/ 200 افسوس /
افسوس كه عمر در بطالت بگذشت
/ 200 گمان /
افسوس كه ايّام جوانى بگذشت
/ 201 هستى دوست /
جز هستى دوست در جهان نتوان يافت
/ 201 نتوان يافت /
با فلسفه ره به سوى او نتوان يافت
/ 202 طريق /
فاطى كه طريق ملكوتى سپرد
/ 202 فنا /
صوفى ! به ره عشق صفا بايد كرد
/ 203 حذر /
فاطى ! به سوى دوست سفر بايد كرد
/ 203 سفر /
از هستى خويشتن گذر بايد كرد
/ 204 حجاب اكبر /
فاطى كه به علم فلسفه مىنازد
/ 204 راه /
فصلى بگشا كه وصف رويت باشد
/ 205 نشان /
فاطى گل بوستان احمد باشد
/ 205 عيد /
اين عيد سعيد عيد اسعد باشد
/ 206 عارف /
آن‌كس كه به زعم خويش عارف باشد
/ 206 قبله /
ابروى تو قبلهء نمازم باشد
/ 207 پريشان /
تا تكيه‌گهت عصاى برهان باشد
/ 207 رها بايد شد /
از هستى خويشتن رها بايد شد
/ 208 جلوهء حقّ /
موسى نشده كليم كى خواهى شد
/ 208 فلسفه /
فاطى كه فنون فلسفه مىخواند
/ 209 حجاب /
آنان كه به علمِ فلسفه مىنازند
/ 209 جفا /
فولاد ، دلى كه آه نرمش نكند
/ 210 لن ترانى /
تا جلوهء او جمال را دَكّ نكند
/ 210 همراز /
آن شب كه همه ميكده‌ها باز شوند
/ 211 ثناى حق /
ذرّات جهان ثناى حق مىگويند
/ 211 سوى او /
ذرّات وجود عاشق روى وىاند
/ 212 بىراهه /
علمى كه جز اصطلاح و الفاظ نبود
/ 212 فروغ رخ /
آن‌كس كه رخش نديد ، خفّاش بود
/ 213 پند /
تا دوست بود تو را گزندى نبود
/ 213 قرار /
جز ياد تو در دلم قرار نبود
/ 214 بت /
با چشم منى جمال او نتوان ديد
/ 214 آن كيست ؟ /
آن كيست كه روى تو به هر كوى نديد ؟
/ 215 راه معرفت /
آن‌كس كه ره معرفة اللّه پويد
/ 215 بىقرار /
ياران ! دل دردمند ما را نگريد
/ 216 مهجور /
گر اهل نه اى ، ز اهل حق خرده مگير
/ 216 فيض وجود /
جز فيض وجود او نباشد هرگز
/ 217 مدّعى /
از صوفىها ، صفا نديدم هرگز
/ 217 جويندهء تو /
اى ياد تو روح‌بخش جان درويش
/ 218 عقل و عشق /
اى عشق ! ببار بر سرم رحمت خويش
/ 218 دام دل /
افتاده به دام شمع ، پروانهء دل
/ 219 رسواى تو /
پروانهء شمع رخ زيباى توام
/ 219 غرق كمال /
آن روز كه عاشق جمالت گشتم
/ 220 بيگانهء خويش /
تا روى تو را ديدم و ديوانه شدم
/ 220 چه كنم ؟ /
فرهادم و سوز عشق شيرين دارم
/ 221