ديوان امام ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

ديار قدس

ديار قدس

ديار قدس

دست از دلم بدار كه جانم به لب رسيد * اندر فراقِ روى تو ، روزم به شب رسيد

گفتم به جان غم‌زده ديگر تو غم مخور * غم رخت بست و موسم عيش و طرب رسيد

دلدار من چُو يوسف گم‌گشته بازگشت * كنعان مرا ز روى دل مُلتهب رسيد

راز دلم كه قلب جفا ديده‌ام دريد * از سينه‌ام گذشت و به مغز عصب رسيد

مُرغ ديار قُدس از آن ، پرزنان رميد * بر درگهى كه بود ورا منتخب رسيد

دارالسلام ، روى سلامت نشان نداد * بگذشت جان از آن و به دار العجب رسيد