آداب الصلاة ( آداب نماز ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

فصل دوم در بعضى از آداب قلبيهء استقبال است

احديّت جمع نمايند . و اين سرّ روحى در قلب كه تنزّل كرد ، حق به ظهور اسم اعظم ، كه مقام جمع اسمائى است ، در قلب ظهور كند و كثرات اسمائى در اسم اعظم فانى و مضمحلّ گردد ، و وجههء قلب در اين مقام به حضرت اسم اعظم شود ، و از باطن قلب كه به ظاهر ملك ظهور نمود ، نقشهء افناء غير انصراف از غرب و شرق عالم ملك است ، و نقشهء توجّه به حضرت جمع توجّه به مركز بسط ارض - كه يد اللّه است در ارض - مىباشد .

و اما براى سالك إلى اللّه ، كه از ظاهر به باطن سير مىكند و از علن به سرّ ترقّى مىنمايد ، بايد اين توجّه صورى را به مركز بركات ارضيّه ، و ترك جهات متشتّتهء متفرّقه را وسيلهء حالات قلبيّه قرار دهد و به صورت بىمعنى قناعت نكند ، و دل را ، كه مركز توجّه حضرت حقّ است ، از جهات متشتّتهء متفرقه ، كه بتهاى حقيقى است ، منصرف كرده متوجّه قبلهء حقيقت ، كه اصل اصول بركات سماوات و ارض است ، نمايد ، و راه و رسم غير و غيريّت را از بين بردارد تا به سرّ وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذى فَطَرَ السَّمواتِ وَ الارْض « 183 » تا اندازه‌اى برسد ، و از تجليّات و بوارق عالم غيب اسمائى در قلبش نمونه‌اى حاصل آيد و جهات متشتّته و كثرات متفرّقه با بارقهء الهيّه سوخته شود ، و حق تعالى از او دستگيرى فرمايد ، و از باطن قلب بتهاى اصغر و اعظم به دست ولايت‌مآبى ريخته شود . و اين داستان پايان ندارد ، بگذارم و بگذرم .

فصل دوم در بعضى از آداب قلبيهء استقبال است

فصل دوم در بعضى از آداب قلبيهء استقبال است

بدان اى سالك إلى اللّه كه چون وجه ظاهرت را از جهات متشتّتهء عالم طبيعت منصرف كردى و به نقطهء واحده متوجّه نمودى ، ادّعاى دو فطرت از

( 183 ) - « رو به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد . » ( انعام - 79 )