أصل الشيعة وأصولها ( آيين ما ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧
6 . حدّ محارب
6 . حدّ محارب
6 . حدّ محارب
هرگاه كسى در شهر يا در بيابان و دريا ، دست به اسلحه كند و مردم را به منظور غارت و بردن اموال ، تهديد نمايد حكومت اسلامى موظف است او را به يكى از اين چند چيز مجازات كند : كشتن ، به دار آويختن ، بريدن دست راست و پاى چپ ، يا تبعيد ، همان‌طور كه در آيهء شريفه قرآن مجيد به آن اشاره شده است : « إِنَّمَا جَزَآءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِى الْأَرْضِ فَسَاداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ » ؛ كيفر آنها كه با خدا و پيامبرش به جنگ بر مىخيزند و براى فساد در روى زمين تلاش مىكنند ( و با تهديد اسلحه به جان و مال و ناموس مردم حمله مىبرند ) فقط اين است كه اعدام شوند يا به دار آويخته گردند يا دست و پاى آنها به عكس يكديگر ( چهار انگشت از دست راست و چهار انگشت از پاى چپ ) بريده شود و يا از سرزمين خود تبعيد گردند » . « 1 »
و هرگاه حاكم شرع حكم تبعيد او را صادر نمايد بايد به مردم آن شهر بنويسد كه از هم غذا شدن و هم‌نشينى و معاملهء با او خوددارى نمايند تا زمانى كه توبه كند .
سارقى كه به خانه مردم حمله مىكند در حكم « محارب » است و اگر در حين سرقت به قتل برسد خون او به هدر مىرود . همچنين كسى كه به قصد بى حرمتى به زن يا پسرى حمله كند ، آنها حق دارند به هر وسيله‌اى از خود دفاع كنند و اگر شخص مهاجم در اين ميان به قتل برسد خون او هدر است .
اشخاصى كه مرتكب اختلاص ، تزوير و تقلب ، شهادت به باطل مىشوند حاكم شرع آنها را به مقدارى كه موجب نهى آنها و عبرت ديگران شود تنبيه مىنمايد .
( 1 ) . سورهء مائده ، آيهء 33