ترجمه و شرح نهاية الحكمة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥
اندرزهايى از حضرت علامه رحمه اللّه به نقل از آيت اللّه حسن‌زاده آملى
را ذوب مىكرد . « 1 »
اندرزهايى از حضرت علامه رحمه اللّه به نقل از آيت اللّه حسن‌زاده آملى
اندرزهايى از حضرت علامه رحمه اللّه به نقل از آيت اللّه حسن‌زاده آملى
يكى از كلمات قصار آن جناب ، اين بود كه « ما كارى مهمتر از خودسازى نداريم » خداوند درجاتش را متعالى بفرمايد كه لفظ « ابد » را بسيار بر زبان مىآورد و در مجالس افادات خويش چه‌بسا اين جمله كوتاه و سنگين و وزين را به ما القا مىفرمود كه : « ما ابد در پيش داريم . هستيم كه هستيم ، انما تنتقلون من دار الى دار » .
انسان از بين رفتنى نيست ، باقى و برقرار است ، منتها به يك معنى لباس عوض مىكند و به يك معنى ، جا عوض مىكند . همواره اهتمامش بر اين بود و مىگفت :
در شب و روز زمانى را براى حسابرسى خود قرار بدهيد و ببينيد كه اين بيست و چهار ساعت چگونه بر شما گذشته ، اهل محاسبه باشيد ، همان‌طور كه يك بازرگان ، يك كاسب ، دخل و خرج خود و صادرات و واردات خود را حساب مىكند ، شما ببينيد در شبانه‌روزى كه بر شما گذشت چه چيزى اندوخته‌ايد ، چه گفته‌ايد ، يك‌يك رفتار و گفتارتان را حساب برسيد ، از نادرستىها استغفار كنيد ، و سعى كنيد تكرار نشود ، و براى آن‌چه شايسته و صالح و به فرمان حاكم عقل بود خدا را شاكر باشيد ، تا به تدريج براى شما تخلق به اخلاق ربوبى ملكه بشود .
. . . رساله‌اى در امامت نوشتم چون به پايان رسيد آن را حضور شريف استاد علامه طباطبايى ، ارائه دادم ، مدتى در نزد او بود و لطف فرمودند ، و يك دوره تمام آن را مطالعه فرمودند ، يك جاى آن رساله دعاى شخصى درباره خودم كرده بودم كه « بار خدايا مرا به فهم خطاب محمدى ( ص ) اعتلا ده » . در هنگام ردّ رساله به اين جانب فرمود : آقا تا من خودم را شناختم ، دعاى شخصى در حق خودم نكردم ، بلكه دعايم
( 1 ) . همان ، ص 51 و 52 .