حديقة الشيعة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٥

فصل دهم : در آيات و احاديثى كه اهل سنت و مفسران و محدثان ايشان در حق صحابه و در مثالب معاويه و بنى اميه - لعنهم اللّه - روايت نموده‌اند

الظَّالِمِينَ « 1 » است ، چه غاصب و ظالم بود و حق اهل بيت رسول را به ناحق صاحبى نمود ؛ و يكى آيهء وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ هؤُلاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلى رَبِّهِمْ أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ « 2 » است چه او مفترى و كاذب بود به دعوى امامت و خلافت ؛ و يكى آيهء أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ « 3 » است ، چه يقين است كه درين آيهء وافى هدايه « اولى الامر » امير المؤمنين عليه السّلام است ، چه « اولى الامر » عطف است بر اللّه و رسول ، پس چنانچه اطاعت خدا و رسول واجب است ، اطاعت او نيز واجب باشد و كسى كه خلافت او را تمكين نكند و خلاف او كند و از فرمان او سر بپيچد كافر و مستحق لعنت است و معاويه خلاف على عليه السّلام ورزيد و به آن هم اكتفا ننموده با آن جناب جنگها كرد پس ملعون و كافر و مستحق دورى از رحمت الهى باشد ؛ و يكى آنكه حق تعالى فرموده كه زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ وَ صُدَّ عَنِ السَّبِيلِ « 4 » .

و جاى ديگر فرموده وَ أَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُ وَ ما هَدى « 5 » و چنانچه فرعون به جهت دعوى باطلى كه نمود ملعون است معاويه نيز به جهت دعوى باطلى كه در امامت و خلافت نموده و در آن كاذب بوده مستحق لعنت شده و در اينجا لطيفه ديگر هست كه حضرت رسول خدا فرموده : « معاوية فرعون هذه الامّة » « 6 » و او را چون فرعون اين امت خوانده است بنابراين به دو جهت مستحق لعن مىشود ؛ و يكى ديگر كه در آيهء مباركهء مباهله بر طريق عموم فرموده است . فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ « 7 » بيائيد تا دعا كنيم و مباهله نمائيم تا هر كه دعوى باطل كند لعن الهى

( 1 ) . سوره هود ، آيه 18 . ( 2 ) . سوره هود ، آيه 18 . ( 3 ) . سوره نساء ، آيه 59 . ( 4 ) . سوره غافر ، آيه 37 . ( 5 ) . سوره طه ، آيه 79 . ( 6 ) . كامل بهائى 2 / 214 . ( 7 ) . سوره آل عمران ، آيه 61 .