حديقة الشيعة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٤

فصل دهم : در آيات و احاديثى كه اهل سنت و مفسران و محدثان ايشان در حق صحابه و در مثالب معاويه و بنى اميه - لعنهم اللّه - روايت نموده‌اند

و لعن و سبى كه به دلايل عقلى و نقلى معاويه خود مستحق آن بود به ديگران حواله مىكرد ، چه بر هر مؤمنى واجب است به دلايلى كه مذكور مىشود و علما در كتابهاى خود ثبت كرده‌اند كه معاويه را واجب اللعن داند :

اول آنكه از طاعت امير المؤمنين عليه السّلام كه بر همه كس واجب بود ابا نمود و بر او خروج كرد ؛

دوم آنكه شمشير به روى آن حضرت كشيده كه دوست و دشمن را شك در امامت او نيست و با او مقابله و مقاتله نمود ؛

سوم حق آن حضرت را غصب كرد و نام او را بر خود نهاد و به غير حق بر جاى او قرار گرفت ؛

چهارم انكار امامت آن حضرت نمود ؛

پنجم خود را مستحق و قابل و لايق منصب جليل القدر امامت شناخت ؛

ششم فضل و كمال آن حضرت را پنهان داشتن و كتمان كردن ؛

هفتم قاعدهء لعنتى كه خود محل آن بود و استحقاق آن هيچ كس را از مخالفان امير المؤمنين بيش از او نبود بر سر منبرها مقرر داشت ؛

هشتم بهتان بر امير المؤمنين عليه السّلام كردن به خون عثمان و طلب آن كردن و مردمان را بر آن داشتن و بر آن مصرّ بودن ؛

نهم يزيد فاسق فاجر ملعون را متولى امور مسلمانان كردن و او را بر عرض و مال خلق اللّه مسلط ساختن ؛

دهم حسن بن على عليه السّلام را زهر دادن و مرتكب قتل فرزند رسول خدا و نور ديدهء فاطمهء زهرا شدن ؛

يازدهم وصيت به قتل حسين عليه السّلام كردن ؛

دوازدهم شماتت بر قتل و موت امير المؤمنين عليه السّلام نمودن و به آن مسرور بودن . و از آيات داله بر آنكه لعن معاويه واجب است : يكى آيه أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى