حديقة الشيعة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٠

فصل چهارم : دلائل تعيين امام عليه السّلام

اجتناب از معاصى و اقامت به طريق حق مستقيم و دورى از مناهى و نافرمانى ؛ پس هرگاه ايمان و عمل صالح در اول و وصيّت به صبر در آخر ، به على عليه السّلام مخصوص باشد آن حضرت باشد به جانشينى پيغمبرى كه حق تعالى او را به همين كار به خلق فرستاده است .

و آيه ديگر آنكه فرمود : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ « 1 » كه حق تعالى واجب ساخته بر همه مؤمنان كه با صادقان باشند و آنهائى كه معلوم است از ايشان راستى و راست‌كردارى و راست گفتارى آنها نيستند مگر جمعى كه معصوم باشند چه تجويز كذب و دروغ در غير معصوم مىرود و آن معصوم ، امير المؤمنين است كه به اعتراف دوست و دشمن ، معصومى غير از او نبود ؛ پس او به يقين بلافاصله امام باشد و حافظ ابو نعيم كه از اهل سنّت است از ابن عباس نقل كرده « 2 » كه اين آيه در شأن آن حضرت نازل شده و همچنين آيه وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ « 3 » كه اين آيه نيز نازل شده است در شأن حضرت رسول پناه صلّى اللّه عليه و آله و مرتضى على عليه السّلام چه اين هر دو نزد همه كس اول آن كسانند كه سجود و ركوع نموده‌اند و بندگان را امر شده به ركوع با راكعان ؛ يعنى به خضوع و خشوع و حضور قلب .

و ايضا از ابن عباس مروى است « 4 » كه گفت : مراد از آيه وَ ارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ رسول خدا و مرتضى عليهما السّلام‌اند چه اين هر دو نزد همه كس اوّل آن كسانند كه سجود و ركوع نموده‌اند .

و آيه ديگر قوله تعالى يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ

( 1 ) . سوره توبه ، آيه 119 . ( 2 ) . النور المشتعل . . . ص 102 . ( 3 ) . سوره بقره ، آيه 43 . ( 4 ) . النور المشتمل . . . ص 40 .