حديقة الشيعة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٧
فصل چهارم : دلائل تعيين امام عليه السّلام
دلالت تمام بر افضليت حضرت امير المؤمنين خواهد داشت چه در خبر است كه آن حضرت در شبانه روزى هزار ركعت نماز مىگزارد و ساير صفات مذكوره در آن سرور بر وجهى بود كه هيچ‌كس را با او دعوى مساوات نمىرسيد . با وجود او اگر ديگرى را بر او تقديم دهند ، تقديم مفضول بر فاضل داده و ترجيح مرجوع بر راجح نموده باشند و اين باطل است .
آيهء با عظمت ديگر آنكه الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ « 1 » رزين بن معاويه كه اهل سنت است در « جمع بين الصحاح السته » آورده است كه اين آيه نيز در آن وقت نازل شده كه مفاخرت مىكردند طلحه و عباس ؛ يعنى آنانى كه ايمان آورده‌اند و مهاجرت كرده‌اند و جهاد نموده‌اند در راه خدا و از سر مال و جان گذشته‌اند ، رتبه و درجهء ايشان بلندتر و بزرگتر است نزد خداى تعالى .
و اين فضيلت به غير مرتضى على عليه السّلام در هيچ‌يك از صحابه نبود ، نه سبقت ايمان و نه آن نحو مهاجرتى كه آن حضرت كردند و نه آن قسم كه آن حضرت نمود ؛ پس او خليفه و امام باشد .
و آيه ديگر آنكه إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ « 2 » جمهور اهل سنت از ابن مسعود نقل كرده‌اند كه او گفت : « قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله انتهت الدعوة الىّ و الى على عليه السّلام لم يسجد احدنا قط للصّنم فاتخذنى نبيا و اتخذ عليا وصيا » ؛ يعنى منتهى شده دعوت مردمان را به ايمان و اسلام و تكليف نمودن به من و على كه نپرستيده‌ايم هيچ‌يك از من و او ، هيچ بتى را هرگز و اگر همه يك لمحه باشد كفر و شرك ما را در نيافته ؛ پس برگزيد حق تعالى مرا به نبوت و على را به وصايت و امامت . و اول آيه اينست كه وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ
( 1 ) . سوره توبه ، آيه 20 . ( 2 ) . سوره بقره ، آيه 124 .