كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨

80 - در دورى پدر

شرحى از احوال من بر مردمانش بازگوى * زان سپس بگذر از آن خاك پر از عزّ و شرف « 1 »

قيل إنّ العقيق قد يبطل السحر * بتختيمه لسر حقيقي

و أرى مقلتيك تنفث سحرا * و على فيك خاتم من عقيق

( صفى حلّى )

* * * گويند عقيق جادو را باطل مىكند ، زيرا راز حقيقت را بر آن مهر كرده‌اند ليكن تو با چشمان خود جادو مىكنى و حال آن‌كه بر دهانت خاتمى از عقيق است .

شعر و افسون با عقيق ناب باطل مىشود * يار من را لب عقيق است و فسون‌ها مىكند

شيخ بهايى هنگام تشرّف به مدينه - كه سلام خداوند به ساكنش باد - سروده است :

هذه قبة مولاى و أقصى أملي * أوقفوا المحمل كي ألثم خفي جملي

* * * اين بارگاه مولاى من و نهايت آمال من است ، كاروان را نگاه داريد تا كف پاى شترم را بوسه دهم .

آن ناقه كه من را به حرم راهنما شد * گر بوسه دهم پاى وِ را هيچ عجب نيست « 2 »

و از مكتوبات شيخ بهايى به پدرش - خاك او پاك باد - در سال 989 در هرات است :

يا ساكني أرض الهراة أما كفى * هذا الفراق بلى و حق المصطفى

عودوا علىّ فربع صبرى قد عفا * و الجفن من بعد التباعد ما غفى

و خيالكم فى بالي و القلب في بلبال * إن أقبلت من نحوكم ريح الصبا

قلنا لها أهلا و سهلا مرحبا * و إليكم قلب المتيم قد صبا

و فراقكم للروح منه قد سبا * و القلب ليس بخالي من حب ذات الخال

( 1 ) . ( مصحح ) ( 2 ) . ( مصحح )