كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٠
1314 - زندهء عشق
هجران است كه در زمان وصال و قرب قرار گرفته است ( يعنى گونه‌هايش در حال تغيير و رنگ به رنگ شدن است ) . « 1 »
1313 - وصف ساقى
1313 - وصف ساقى
و ساق اذا ما أضحك الكأس قابلت * فواقعها من ثغره اللؤلؤ الرطبا
و خشيت و قد امسى نديمى على الدجى * فاسدلت دون الصبح من شعره الحجبا
و قسمت شمس ( الراح خ ل ) بالكأس أنجما * و يا طول ليل قسمت شمسه شهبا
( ركن الدّين ابن ابى اصبع )
* * * و آن ساقى كه هرگاه جام را به خنده درمىآورد در مقابل ما پس از گلوگاه او درّ و مرواريد تازه فرور مىريخت . ترسيدم درحالىكه يار من تا صبحگاه سرگرم به شرابخوارى بود پس صبحگاه از موهايش تمام پلكان را گرفت . و آفتاب شراب ( يعنى سرخى رنگ شراب ) در جام ستاره باران شد و تمام مدت شب را با شهاب‌ها به چند قسمت نمودم .
1314 - زندهء عشق
1314 - زندهء عشق
أرق على ارق و مثلي يارق * و جوى يزيد و عبرة تترقرق
جهد الصبابة ان يكون كما ارى * عين مسهدة و قلب يخفق
ما لاح برق او ترنم طائر * الا انثنيت و لي فؤاد شبق
جربت من نار الهوى ما تنطفى * نار الغضا و تكل عما تحرق
و عذلت أهل العشق حتى ذقته * فعجبت كيف يموت من لا يعشق ؟ !
و عذرتهم و عرفت ذنبي أنني * عيرتهم فلقيت فيه ما لقوا
ابني أبينا نحن أهل منازل * أبدا غراب البين فيها ينعق
نبكي على الدنيا و ما من معشر * جمعتهم الدنيا فلم يتفرقوا
اين الاكاسرة الجبابرة الاولى * كنزوا الكنوز فما بقين و لا بقوا
من كل من ضاق الفضاء بجيشه * حتى ثوى فحواه لحد ضيق
خرس إذا نودوا كان لم يعلموا * إن الكلام لهم حلال مطلق
( 1 ) . اين دو بيت در وصف شخصى است كه اثرات شراب خوردن در او پيدا مىشود .