كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٨

1252 - جاريهء رقاصه

متمايل به اطراف در دست گرفته ، ساز داده و آن را بر حضّار مجلس آمر و ناهى كرده ، از امر او هيچ‌گونه تجاوز نمىكرد . جام شراب را به هركه مىداد ، مىآشاميد . متنّبى فورا فى البداهه به انشاى اين اشعار پرداخت :

و جارية شعرها شطرها * محكمة نافذ أمرها

تدور و في يدها طاقة * تضمنّها مكرها شبرها

فان أسكرتنا ففى جهلها * بما فعلته بنا عذرها

* * * كنيزكى كه موهاى او به اندازهء قامت اوست ، حكم او نافذ و امر او مطاع است .

جامى به دست به گردش ايستاده است ، و جام را به اكراه به دست گرفته است .

اگر ما را مستى گرفت ، عذر او بر مستى ما جهل او است .

چون نوبت به متنّبى رسيد ، جاريه آمد و مقابل وى ايستاد ، متنّبى گفت :

جارية ما لجسمها روح * بالقلب من حبها تباريح

فى يدها طاقة تشير بها * لكل طيّب من طيبها ريح

سأشرب الكأس من إشارتها * و دمع عيني في الخد مسفوح

* * * كنيزكى كه جسم او را روح نيست و در قلب ما از عشق او آتشى زبانه كشيده است ، در دستانش جامى است كه به آن اشاره مىكند و در آن از هر عطرى بويى نهفته است . از اشارهء او جام را سر خواهم كشيد ، درحالىكه اشك من بر گونه ريزان است .

در گردش چون به نزديك بدر رسيد ، باز ابو طيّب گفت :

يا ذا المعالي و معدن الأدب * سيدنا و ابن سيد العرب

أنت عليم بكل مفخرة * فلو سألنا سواك لم يجب

أهذه قابلتك راقصة * أم رفعت رجلها من التعب

* * * اى صاحب علو و معدن ادب ، آقاى ما و فرزند آقاى عرب ! تو به هر افتخار آگاهى و اگر از غير تو سؤال شود ، پاسخى نخواهد داشت . آيا اين‌كه در مقابل تو ايستاده ، رقّاصه‌اى است يا اين‌كه پاهاى خويش را از خستگى برمىدارد و مىگذارد .

و در آن حال گفت :