كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢

49 - سرانجام خوشگذرانى در دنيا

گر سعيدى از مناره اوفتيد * بادش اندر جامه افتاد و رهيد

چون نصيبت نيست آن بخت حسن * تو چرا بر باد دادى خويشتن ؟

سرنگون افتادگان زير منار * مىنگر تو صد هزار اندر هزار

( مثنوى مولوى ، دفتر ششم )

چون جدا افتاد يوسف از پدر * گشت يعقوب از فراقش بىبصر

نام يوسف ماند دايم بر زبانش * موج مىزد جوى خون از ديدگانش

جبرييل آمد كه : هرگز گر دگَر * بر زبان تو كند يوسف گذر

از ميان انبيا و مرسلين * محو گردانيم نامت بعد از اين

چون درآمد امرش از حق آن زمان * گشت محوش نام يوسف از زبان

ديد يوسف را شبى در خواب پيش * خواست تا او را بخواند سوى خويش

يادش آمد زان چه حق فرموده بود * تن زد آن سرگشتهء فرسوده زود

ليك از بىطاقتى آن جان پاك * بركشيد آهى بغايت دردناك

چون ز خواب خوش بجنبيد او ز جاى * جبرييل آمد كه مىگويد خداى

گر نراندى نام يوسف بر زبان * ليك آهى بركشيدى آن زمان

در ميان آه تو دانم كه بود * در حقيقت ، توبه بشكستى چه سود

عقل را زين كار رسوا مىكند * عشق بازى بين چه با ما مىكند

( منطق الطير عطار نيشابورى )

عش ما بدا لك سالما * في ظلّ شاهقة القصور

يسعي إليك بما اشتهيت * لدى الرواح و في البكور

فإذا النفوس تغرغرت * في وقت حشرجة الصدور

فهناك تعلم موقنا * ما كنت إلّا في غرور

( ابو العتاهيه )