كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٦

1003 - اندر ره دوست

هيچ‌گاه آسوده ننشين و راه نجات در آن واضح و روشن است ؛ همانا قناعت و كفايت در قوت روزانه است .

كسى باشد به گيتى ، مرد اين كار * كه از گيتى همينش كار باشد

( ناشناس )

در هرچه مىكنم نظر از چشم عبرتى * در وى مشرح است ز توحيد ، صد دليل

بگذر تو از دليل و به مدلول راه بر ! * او را از او شناس ! نه از بحث و قال و قيل

( ناشناس )

هوى ناقتي خلفي و قدمى الهوى * و إنّي و إياها لمختلفان

( مجنون )

* * * ناقه را ميل به فرزند خويش است و مرا هواى ليلى در پيش ، من و او در دو راه مختلف راه مىسپريم .

از پدر آموز ، اى روشن جبين ! * ربّنا گفت و ظلمنا ، پيش از اين

نه چو ابليسى كه بحث آغاز كرد * كه بُدم سرخ رو ، كرديم زرد

رنگ ، رنگ توست و صباغم تويى * اصل جرم و آفت و داغم تويى

هين بخوان ! ربّ بما أغويتنى * تا نگردى جبرى و كژ ، كم تنى

بر درخت جبر ، تا كى برجهى * اختيار خويش را يك سو نهى

همچو آن ابليس و ذريّات او * با خدا در جنگ و اندر گفتگو

داند او كو نيكبخت و محرم است * زيركى ز ابليس و عشق از آدم است