كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٧

920 - گذر خوشى و بدى

الدهر خداعة خلوب * و صفوه بالقذا مشوب

و أكثر الناس فاعتز لهم * قوالب ما لها قلوب

( ابو الفتح بستى )

* * * زمانه ، نيرنگ‌باز و خوش‌زبان است و خوشى و ناخوشى آن درهم است ؛ و بيشتر مردم كه بايستى از ايشان دورى كنند ، بدن‌هايى توخالى و بىاصلند .

بر خاك من رسيد پس از مرگ ! و هر گياه * كآن را نه بوى او بُوَد ، از بيخ بركنيد !

( امير خسرو )

حرضوني على السلو و عابوا * لك وجها به يعاب البدر

حاش للّه ما لعذري وجه * في التسلي و لا لوجهك عذر

( ناشناس )

* * * مرا به عشق تو تحريك كردند و آن‌گاه از صورت ماهگون تو عيب گرفتند ؛ حاشا كه من از طلب وصال تو معذور باشم در صورت تو هيچ عيب نيست .

ز وصل شاد نِيَم ، و ز جفا ملال ندارم * چنان ربودهء عشقم كه هيچ حال ندارم

( ناشناس )

« يحيى بن خالد » از زندان ، به هارون الرشيد نوشت :

كلما مر من سرورك يوم * مر في الحبس من بلائي يوم

مالنعمى و لا لبؤسي دوام * لم يدم في النعيم و البؤس قوم