كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢

13 - درمان بيمارى نفس

بزرگى گويد : اگر نفس تو ، از اوامرت نافرمانى كرد ، تو هم در اميالش او را پيروى مكن !

جان ز هجر عرش اندر فاقه‌اى * تن ز عشق خاربن ، چون ناقه‌اى

جان گشايد سوى بالا بال‌ها * تن ، زده اندر زمين چنگال‌ها

اين دو همره يكدگر را راهزن * گمره آن جان ، كو فرو ماند ز تن

همچو مجنونند و چون ناقه‌ش يقين * مىكشد آن پيش و اين واپس به كين

ميل مجنون ، پيش آن ليلى روان * ميل ناقه پس پىِ كُره دوان

يك دم ار مجنون ز خود غافل شدى * ناقه گرديدى و واپس آمدى

گفت : اى ناقه ، چو هردو عاشقيم * ما دو ضد و همره نالايقيم

تا تو باشى با من اى مرده وطن * بس ز ليلى دور ماند جان من

روزگارم رفت زين گون حال‌ها * همچو تيه قوم موسى سال‌ها

راه نزديك و بماندم سخت دير * سير گشتم زين سوارى ، سير ، سير

سرنگون خود را ز اشتر درفكند * گفت : سوزيدم ز غم تا چند ؟ چند ؟

آن‌چنان افكند خود را سوى پست * كز فتادن از قضا پايش شكست

پاى خود بربست و گفتا : گو شوم * در خم چوگانش غلتان مىروم

زين كند نفرين حكيم خوش دهن * بر سوارى كو فرو نايد ز تن

عشق مولى كى كم از ليلى بود ؟ * گوى گشتن بهر او ، اولى بود

گوى شو ، مىگرد بر پهلوى صدق * غَلت غَلتان در خم چوگان عشق

لنگ و لوك و خفته شكل و بىادب * سوى او مىغيژ و او را مىطلب

( مثنوى معنوى ، دفتر چهارم )

يكى از « ابدال » « 1 » گويد : در بلاد مغرب ، بر طبيبى گذر كردم ، بيمارانى در نزد وى بودند و او

( 1 ) . ابدال : گروهى از مردان حق كه صفات زشت بشرى را به اوصاف نيك الهى تبديل كرده‌اند .