كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٨

782 - ريح جنّت

يار به كام ما نشد ، زين چه گنه رقيب را ؟ * نيست نصيب ، كام دل ، عاشق بىنصيب را

عمر اگر امان دهد ، وقت خزان در اين چمن * نيم شبى قضا كنم نالهء عندليب را

غمزهء او به هر دلى ، دردى و دارويى دهد * دست و دلى نمانده در كشور ما طبيب را

وصل تو گر ز آسمان نامزد كسى شود * تيزى تيغ غيرتم باز بُرد نصيب را

( مسيحى )

به هيچ چيز خدايا ! مرا مكن قادر * مباد خِسّت پنهان من شود ظاهر

( حيرتى )

اين طبيبان بدن ، دانشورند * بر سقام تو ، ز تو واقف‌ترند

هم ز نبضت ، هم ز جسمت ، هم ز رنگ * صد مرض بينند در تو بىدرنگ

پس طبيبان الهى در جهان * چون ندانند از تو بىگفتِ زبان

آن طبيبان بدن ، بيرونىاند * كه بدان اشيا ، به علّت ره برند

وين طبيبان چون‌كه نامت بشنوند * تا به قعر تار و پودت درروند

( مثنوى معنوى - دفتر چهارم )

در وضو هر عضو را وِردى جدا * آمدت اندر خبر بهر دعا

چون‌كه استنشاق بينى مىكنى * بوى جنّت خواهى از ربّ غنى

تا تو را آن بو كشد سوى جنان * بوى گل باشد دليل گلِستان

چون‌كه استنجا كنى ، ورد سخن * اين بود : يا رب ! ازينم پاك كن !

دست من اين‌جا رسيد ، اين را بشست * دستم اندر شستن جان است سست

از حوادث ، تو بشو آن مست را * كز حدث من خود بشستم دست را

آن يكى در وقت استنجا بگفت * كه : مرا با بوى جنّت ساز جفت !