كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٧

635 روز و شب

ديگرم از پى دويدن بهر چيست ؟ * وين همه رختم دريدن بهر چيست ؟

سگ به نطق آمد كه اى صاحب كمال ! * بىحيا من نيستم ، چشمت بمال !

هست از وقتى كه من بودم صغير * مسكنم ويرانهء اين گبر پير

گوسفندش را شبانى مىكنم * خانه‌اش را پاسبانى مىكنم

گه به من از لطف نانى مىدهد * گاه مشتِ استخوانى مىدهد

گاه از يادش رود اطعام من * در مجاعت تلخ گردد كام من

روزگارى بگذرد كاين ناتوان * نه ز نان يابد نشان نه ز استخوان

گاه هم باشد كه اين گبر كهن * نان نيابد بهر خود ، نه بهر من

چون‌كه بر درگاه او پرورده‌ام * رو به درگاه دگر ناورده‌ام

هست كارم بر در اين پير گبر * گاه ، شكر نعمت او ، گاه صبر

تو كه نامد يك شبى نانت به دست * در بناى صبر تو آمد شكست

از در رزاق رو برتافتى * بر در گبرى روان بشتافتى

بهر نانى دوست را بگذاشتى * كرده‌اى با دشمن او آشتى

خود بده انصاف اى مردِ گزين ! * بىحياتر كيست ، من يا تو ببين ؟

مرد عابد زين سخن مدهوش شد * دست خود بر سر بزد و بىهوش شد

اى سگ نفس « بهايى » ياد گير ! * اين قناعت از سگ آن گبر پير

بر تو گر از صبر نگشايد درى * از سگ گرگين گبران كمترى

از كتاب « سوانح سفر حجاز » از « شيخ بهايى » كه در آن رمز برجستگى سفر حجاز اگر اهل آن باشى ، موجود است :

ترككان چون اسب يغما پى كنند * هرچه بپسندند غارت مىكنند

ترك ما برعكس باشد كار او * حيرتى دارم ز كار و بار او

كافر است و غارت دين مىكند * من نمىدانم چرا اين مىكند ؟ !

روز از دود دلم تاريك و تار * شب چو روز آمد ز آه شعله بار