كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٤

628 در مذمّت رياكارى

همنشين برخيز كه مجال نيست » . و آن‌گاه اشعار عجم را نغمه ساز كن و بدان غمى را كه به من هجوم آورده ، بران . آن را نيز با بيت مثنوى از حكيم مولوى آغاز كن كه مىفرمايد :

بشنو از نى چون حكايت مىكند * از جدايىها شكايت مىكند

برخيز و از هر زبانى با من سخن بگوى شايد دل من از سالهاى رفته پند گيرد .

كه او از احوال خويش غافل است و در قيل و قال در ماليخوليا گرفتار شده است .

و در هر لحظه‌اى در بندى جديد گرفتار است و از روى نادانى مىگويد : آيا باز هم بندى ديگر هست ؟ در عصيان خويش متكبر و گمراه است ، و از مستى هواى خويش به حضور نيايد . روزگارى نزد بتهاى خويش معتكف شده ، به نحوى كه كافر از مسلمانى وى نفرت دارد . تا به كى بنالم و او گوش ندهد كه اى وا دل من ، وا دل من وا دل من . اى بهايى ! قلبى ديگر برگزين كه اين دل را به جز هواى نفس معبودى نيست .

626 در وصف جنگ

الحرب أول ما يكون فتية * تسعى لزينتها لكل جهل

حتى إذا استعرت و شب ضرامها * عادت عجوزا غير ذات حليل

شمطاء جزّت رأسها و تنكرت * مكروهة للشم و التقبيل

( عمرو بن معدى كرب )

* * * جنگ ، در آغاز چون دختركى باكره نشان مىدهد كه براى هر نادانى زينت مىكند و چون شعله برافروزد و بلند شود ، پيرزنى بىشوهر جلوه كند . پيرى سياه و سپيد ، بريده موى و بد صورت ، كه بوييدن و بوسيدنش نفرت آرد .

627 لذّت زخم

خوش دل نشود مدّعى از زخم درونم * گر با خبر از لذّت پيكان تو باشد

( ناشناس )

628 در مذمّت رياكارى

در رهى مىرفت شبلى بىقرار * ديد كناسى شده مشغول كار

سوى ديگر چون نظر افكند باز * يك مؤذّن ديد در بانگ نماز

گفت : نيست اين كار خالى از خلل * هر دو را مىبينم اندر يك عمل