كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

575 در فايده خانه‌نشينى

ور پاى گريختن ندارى بارى * دستى زن و در دامن عزلت آويز

( ناشناس )

از حقايق تا تو حرفى نشنوى * اى پسر حيوان ناطق كى شوى ؟

تا كه گوش طفل از گفتار مام * پر نشد ناطق نشد او در كلام

ور نباشد طفل را گوش رشد * گفت مادر نشنود ، گنگى شود

دائما هر گنگ اصلى كر ببود * ناطق آن كس شد كه از مادر شنود

( مثنوى معنوى )

هر دل كه پريشان شود از نالهء بلبل * در دامنش آويز كه با وى خبرى هست

( عرفى )

گفتگويى است نيارم ز لب خاموشى * كه اگر لب بگشايم ز سخن باز افتم

( عرفى )

عرفى سخنت گرچه معما رنگ است * وين زمزمه را به ذوق ياران چنگ است

بخروش كه مرغان چمن مىدانند * كين نغمه و ناقوس كدام آهنگ است ؟

( عرفى )

اى دل پس زنجير چو ديوانه نشين ! * بر دامنِ دردِ خويش مردانه نشين !

ز آمد شد بيگانه تو خود را پى كن * معشوقه چو خانگى است ، در خانه نشين

( عرفى )