كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤١

559 مصاحب آشفتگى

اى فقيه ! اين دم خمش كن چند چند * پند كم ده زان كه بس سخت است بند

سخت‌تر شد بند من از پند تو * عشق را نشناخت دانشمند تو

آن طرف كه عشق مىافزود درد * « بو حنيفه » و « شافعى » درسى نكرد

« لي حبيب حبه يشوي وسط الحشا * لو يشاء يمشي على عيني مشا »

( مثنوى معنوى )

چون از تو ننالد دل غم‌پرور من * يا بس كند از گريه دو چشم تر من

با اين همه لاف آشنايى شبكى ؟ * ناخوانده نيامدى درون از در من

( حالتى )

خو كرد به خلوت ، دل غم فرسايم * كوتاه شد از صحبت هركس پايم

چون تنهايم هم نفسم ياد كسى است * چون هم‌نفس كسى شوم تنهايم

( حالتى )

بو الهوس را زود از سر وا شود سوداى عشق * تهمت آلودى كه گيرد ، شحنه زودش سر دهد

( كاكا قزوينى )

گرد خاكستر گلخن نبود بر تن ما * بر تن از سوز درون سوخته پيراهن ما

( گلخنى )

« سيّد امير قاسم انوار تبريزى » كه در جام مدفون است ، در ابتدا مصاحب « شيخ صدر الدين