كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٥

531 - تنهايى

528 - معشوق بىرحم

528 - معشوق بىرحم

أهوى قمرا به البها قد جمعا * كم خيب من بوصله قد طمعا

لا يسمع قصتي إذا فهمت بها * يخشى من أن يرق لي إن سمعا

( شيخ بهايى )

* * * عاشق آن ماهم كه همهء خوبىها را در خود دارد ، ليكن عاشقان خود را به وصال نرساند و مأيوس كند . او داستان عشق من را از آن رو نمىشنود كه مىترسد چون بشنود بر دلش اثر گذارد و به رحم آيد .

529 - لذّت ديدار

529 - لذّت ديدار

أهوى قمرا أسلمنى للبلوى * ما عنه لقلبي المعنىّ سلوى

كم جئت لأشتكي فمذ أبصرني * من لذة قربه نسيت الشكوى

( شيخ بهايى )

* * * خواستار آن ماه پيكرم كه مرا در بلا رها كرد و آرامش را از من گرفت . لكن هرگاه نزد او به شكايت مىروم ، از لذّت ديدار ، شكوه فراموشم مىشود .

530 - صبورى

530 - صبورى

ما أجمل من أحب ما أجمله * ما أجهل من يلوم ما أجهله

كم جرعني مدامة من غصص * ما أحمل ذا الفؤاد ما أحمله

( شيخ بهايى )

* * * خدايا ! چه زيبا دلبرى دارم و چه نادان ملامتگرى ؛ چه بسيار كه دلبر ، مرا غصّه داده است و چه دل صبورى دارم من .

531 - تنهايى

531 - تنهايى

لم أشك من الوحدة بين الناس * إذ أفردني الزمان من جلاسي

فالشوق لقربهم قريني أبدا * و الهم جليسي و به استيناسي

( شيخ بهايى )