كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٧

505 - علّت العلل

اگر چشم ، عدل است در وى تو نورى * و گر جسم ، ملك است در وى تو جانى

به هندوستان ، سواد مديحت * چو طوطى است كلكم به شكّرفشانى

« فنثري له نثره الجوتعنو * و شعري له يسجد الشعريان »

مرا تربيت كن كه در وصف ذاتت * به گردون رسانم بيان معانى

تصانيف سازم به فرخنده نامت * كه ماند همه در جهان جاودانى

ألا تا بگريد هوا در بهاران * و زان گريه خندد گلِ بوستانى

گل دولتت در بهارِ سعادت * مصون باد از تندبادِ خزانى

( ناشناس )

503 - دوستان روزگار

503 - دوستان روزگار

بلوت أخلاء هذا الزمان * فأقللت بالحجر منهم نصيبي

و كلهم إن تصفحتهم * صديق العيان عدوا المغيب

( معتز باللّه )

* * * دوستان اين روزگار را آزمودم و از ايشان به دورى قناعت كردم ؛ چرا كه اگر در ايشان به دقّت نظر كنى ، در نزد تو دوستند و در غياب تو دشمن .

504 - پوزش

504 - پوزش

از اشعار « ابو نواس » ، وى با اين شعر از كارى كه هنگام مستى از او سر زده عذرخواهى مىكند :

كان مني على المدامة ذنب * فاعف عني فأنت للعفو أهل

لا تؤاخذ بما يقول على السكر * فتى ماله على الصحو عقل

* * * در حال مستى از من گناهى سرزد ، تو بر من ببخشاى كه شايستهء بخششى و بر آن‌چه جوانى در مستى گويد خرده مگير چرا كه او در حال سلامت نيز ، عقلى ندارد .

505 - علّت العلل

505 - علّت العلل

شربنا على الدأب القديم قديمة * هي العلة الاولى التي لا تعلل