كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٨
477 - غبار رخ يار
* * * آن‌چنان در عشق طمع ورزيد كه ناگاه عاشق شد ، و ليكن در عاشقى تاب نياورد ، گويا تلاطمى را موج كوچكى پنداشت و چون از پس آن موج برنيامد ، غرق شد .
476 - قصيده‌اى براى كنيز
476 - قصيده‌اى براى كنيز
« خيزران » - زوجهء خليفه - در مسير حج وعده كرده بود تا كنيزكى را به « ابو دلامه » بدهد .
مدّت مقتضى شد و « خيزران » به وعدهء خويش وفا نكرد . « ابو دلامه » اين ابيات را به او نوشت و به دست « امّ عبيده » كنيز متوكّل ، براى وى فرستاد :
أبلغي يا سيدتي باللّه يا ام عبيده * إنها أرشدها اللّه و إن كانت رشيده
وعدتني قبل أن تخرج للحج وليده * فتأنيت و أرسلت بعشرين قصيدة
كلما اخلص أخلفت لها اخرى جديدة * ليس في بيتي لتمهيد فراشي من قعيدة
غير عجفاء عجوز ساقها مثل القديدة * وجهها أقبح من حوت طرى في عصيده
* * * اى « امّ عبيده » ! سيّدهء من را كه خداوند او را ارشاد كند ، گرچه خود ارشاد يافته است ، اين پيام برسان : مرا پيش از آن‌كه به حج سفر كنى ، وعدهء كنيزى داده بودى ، پس صبر كردى درحالىكه بيست قصيده برايت فرستادم ، هرگاه كه يكى را اختيار مىكنم ، ديگرى را جايگزين او مىكنى ، در خانه من زنى نيست كه خانه‌دارى من را بكند ، به جز پيرزالى زشت كه ساق او چون گوشت خشكيده است و چهرهء او بدتر از چهرهء ماهى است كه در آش در حال پختن است .
چون « خيزران » اشعار را ملاحظه نمود ، خنده‌زنان بيت آخر را تكرار كرد و كنيز را با « امّ عبيده » براى او فرستاد .
477 - غبار رخ يار
477 - غبار رخ يار
مىرفت چو جانم ز تن غم فرسود * شد يار خبردار و قدم رنجه نمود
بر آينهء رخش غبارى ديدم * گويا كه هنوزم نفسى باقى بود
( سيّد محمّد جامه‌باف )