كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٢

449 - در قصاص چشم و دل

أنبت وردا ناضرا ناظري * في و جنة كالقمر الطالع

فلم منعتم شفتي لثمة * و الحق أنّ الزرع للزارع

( شيخ بهايى )

* * * با نگاه من در چهرهء ماه‌نشان وى ، غنچه‌اى روييد ؛ پس چرا من را از بوسيدن آن منع مىكنيد ؟ مگر نگفته‌اند كه زراعت از آن زارع است .

پدر شيخ بهايى - طاب ثراه - اين شعر را در جواب شعر پيشين سروده است :

لأنّ أهل الحب في حبنا * عبيدنا في شرعنا الواسع

و العبد لا ملك له عندنا * فزرعه للسيد المانع

* * * زيرا عاشقان نزد ما ، بندگانى محسوب مىشوند ، و بنده مالك چيزى نيست ، پس كاشتهء او نيز براى مالك آن بنده است .

بيش از اين ، بدعهد و پيمانى مكن ! * با سبك‌روحان ، گران جانى مكن !

غمزه را گو ، خون عشّاقان مريز ! * ملك زان تست ، ويرانى مكن !

با ضعيفان آن‌چه در گنجد مگو ! * با اسيران هرچه بتوانى مكن !

بيش از اين جور و جفا و سركشى * حال مسكينان چو مىدانى مكن

ور كنى با ديگران جور و جفا * با « عبيد اللّه زاكانى » مكن

( عبيد زاكانى )

يا سيدي إن جرى من مدمعي و دمي * للعين و القلب مسفوح و مسفوك

لا تخش من قود يقتص منك به * فالعين جارية و القلب مملوك

( صدر الدّين بن وكيل )

* * * مولاى من ! اگر خون و اشك من روان است ، از قصاص چشم و قلب پاره پاره و