كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٠

442 - اصالت شمع

خاض العواذل في حديث مدامعي * لما جرى كالبحر سرعة سيره

فحبسته لأصون سرّ هواكم * حتى يخوضوا في حديث غيره

( ابن حجر عسقلانى )

* * * سرزنش‌كنندگان در درياى اشك من ، به غوّاصى پرداختند و من براى آن‌كه ايشان به ديگرى مشغول شوند ، اشكم را محبوس كردم .

« ابن نبيه » به نزد « صاحب صفى الدّين » رفته ، ديد كه « تب قشعريره » « 1 » دارد ، گفت :

تبا لحماك التي * أضنت فؤادي و لها

هل قد سألت حاجة * فانت تهتز لها

* * * بدا به گرماى تب تو ! كه قلب عاشق من را آزار داده است ، آيا تب از تو چيزى خواسته است ، كه اين‌چنين به جنبش افتاده‌اى ؟

و ذي هيف زارني ليلة * فأضحى به الهم في معزل

فمالت لتقبيله شمعة * و لم تخش من ذلك المحفل

فقلت لصحبي و قد حكمت * صوارم لحظيه في مقتلي

اتدرون شمعتنا لم هوت * لتقبيل ذا الرشاء الأكحل

درت أن ريقته شهدة * فحنت إلى إلفها الأول

( علامه حلّى )

* * * آن نازنين اندام ، شبى به ديدارم آمد و مرا از اندوه و غم دور ساخت . پس آن‌گاه شمعى براى بوسه زدن به او خم شد و از محفليان به خود بيم راه نداد .

چون تير مژگان وى به قتلم سر برافراشت ، ياران را گفتم : آيا مىدانيد چرا شمع

( 1 ) . تب قشعريره : تب و لرز