كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٦

435 - سرخوش از جام توحيد

به سرّ جام جم آن گه نظر توانى كرد * كه خاك ميكده كحل بصر توانى كرد

گدايى در ميخانه طرفه اكسيرى است * گر اين عمل بكنى ، خاك ، زر توانى كرد

به عزم مرحلهء عشق پيش نِه قدمى * كه سودها كنى از اين سفر توانى كرد

تو كز سراى طبيعت نمىروى بيرون * كجا به كوى طريقت گذر توانى كرد

جمال يار ندارد نقاب و پرده ولى * غبار ره بنشان تا نظر توانى كرد

( حافظ شيرازى )

أزهر اللوز أنت لكل زهر * من الأزهار تأتينا إمام

لقد حسنت بك الأيام حتى * كأنك في فم الدنيا ابتسام

( مجير الدّين )

* * * اى شكوفهء بادام ! تو پيشواى همهء شكوفه‌هاى زمينى ؛ چنان روزگار ، خوش تو را پروريده كه گويى لبخند دنيا تو هستى .

افدي الذي أهوى بفيه شاربا * من بركة طابت و راقت مشرعا

ابدت لعيني وجهه و خياله * فأرتني القمرين في وقت معا

( مجير الدّين )

* * * فداى آن‌كه از چشمه‌سار لبانش ، چشمهء زلال و صاف او ، چون خواستم بنوشم عكس او را در آن ديدم ، پس دو ماه در يك لحظه بر من نمايان شد .

هر آن كس كه بر كام گيتى نهد دل * به نزديك اهل خرد نيست عاقل

چو نقد بقا نيست در جيب هستى * ز دامان او دست اميد بگسل

روان است پيوسته از شهر هستى * به ملك عدم از پىِ هم قوافل

به صد آرزو رفت عمر گرامى * نشد آرزوى دل از دهر حاصل