كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٤
429 - در هنگامه جدايى
آن‌چه شادمان كند ، نبودش غم آورد .
زمانه ، پنددهنده‌ترين معلّمان است .
آن كس كه پيش از ديگران به فتنه شتابد ، در گريز بىآزرم‌تر از ايشان است .
مرگ ، بر آرزوها همى خندد .
هديه ، بلاهاى دنيوى را مىراند و صدقه بلاهاى عقبايى را .
آزاده ، اگر طمع ورزد بنده است و برده ، اگر قانع باشد ، آزاده .
فرصت ، زود از دست رود و دير به دست آيد .
مردمان ، طعمه‌هاى روزگارند .
زبان ، حجمى اندك و گناهى بزرگ دارد .
روز دادگرى بر ظالم ، سخت‌تر از روز ستم بر مظلوم است .
همنشينى سنگين‌دلان چونان تب روح و روان است .
سگى به راه نيكوتر از شيرى خفته است .
اگر با ديوانه‌اى تمام ، درگير شوى ، نيكوتر از آن است كه با نيمه ديوانه‌اى .
شود كه بازار ياقوت به زمانى فروگيرد ؛ پيروى كن و بدعت مگذار .
آن كس را كه بىنياز از تو در بزرگ داشتت مىكوشد ، جانب دار .
با تكيه بر پادزهرى كه دارى ، زهر منوش !
از آن كسان مباش ! كه آشكارا ابليس را لعن همى كنند و پنهانى دوستش دارند .
با بردباران به سبكسرى ، همنشينى و با سفيهان بردبارى مكن .
دوست تو آن است كه به تو راست گويد نه آن‌كه دروغت را راست شمارد .
در خير اسراف نيست ، چنان‌كه در اسراف خير .
429 - در هنگامه جدايى
429 - در هنگامه جدايى
يا من سيناى عن بنيه * كما نأى عنه أبوه
مثل لنفسك قولهم * جاء اليقين فوجهوه
و تحللوا من ظله * قبل الممات و حللوه
( ناشناس )
* * *