كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٧

417 - دوزخ هجران

415 - لطف يار

به قتلم گر شتابى كرده باشى * چه لطف بىحسابى كرده باشى

اسيران تو بيرون از حسابند * تو هم با خود حسابى كرده باشى

دلا نيكت نكرد آن غمزه بسمل * مبادا اضطرابى كرده باشى

نَهى گر بر گلو تيغ هلاكم * به حلق تشنه آبى كرده باشى

( ولى )

416 - خيال معشوق

إنّ التي زعمت ودادك ملها * خلعت هواك كما خلعت هوى لها

فيك الذي زعمت بها و كلاكما * أبدى لصاحبه الصبابة كلها

بيضاء باكرها النعيم فصاغها * بلياقة فأرقها و أجلها

و إذا وجدت لها وساوس سلوة * شفع الضمير إلى الفؤاد فعلها

لما عرضت مسلما لي حاجة * أخشى صعوبتها و أرجو دلها

منعت تحيتها فقلت لصاحبي * ما كان أكثرها لنا و أقلها

فدنى و قال لعلها معذورة * من بعض رقبتها فقلت لعلها

( عروة بن اذينه )

* * * از آن‌كه خيال عشق تو را دارد ، بيزار باش ؛ چرا كه عشق تو را چون لباسى از خويش خواهد كند . آن‌چه به او نسبت دادى ، در توست و هر دوى شما بر ديگرى عشق مىورزيد . سپيدرويى كه زود در نعمت متنعم و پروريده شد ؛ اگر وسوسه‌اى به او خطور كند ، وجدان به دل شفاعت او را خواهد كرد . اگر او حاجتى به واقع به من عرضه كند ، بيم سختى آن حاجت و نيز آرزوى ناز و دلال او را يارم . مرا تحيّت نگفت ، پس به مصاحب خويش گفتم : چه بسيار كه با ما بود و اكنون نيست . پس به من نزديك شد و گفت : شايد از جهت پوشش جمال خويش معذور است ، گفتم : شايد .

417 - دوزخ هجران

در دوزخ هجران لب كس كى خندد ؟ * يا خاطر او به خرّمى پيوندد ؟