كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٥

412 - قبلهء احسان

مرا چند گويى كه در خورد خويش * حريفى به دست آر ، هم‌درد خويش

بسوزم كه يار پسنديده اوست * كه در وِى سرايت كند سوز دوست

چو بىشك نوشته است بر سر هلاك * به دست دل آرام خوشتر هلاك

چو روزى به بيچارگى جان دهى * همان به كه در پاى جانان دهى

( شيخ اجل سعدى )

پيرى از نور هدى بيگانه * چهره پر دود ز آتش خانه

كرد از معبد خود عزم رحيل * ميهمان شد به سر خوان خليل

چون خليل آن خللش در دين ديد * بر سر خوان خودش نپسنديد

گفت : با واهب روزى بگرو * يا از اين مائده برخيز و برو

پير برخاست كه : اى نيك نهاد ! * دين خود را به شكم نتوان داد

با لبى خشك و دهانِ ناخورد * روى از آن مرحله در راه آورد

آمد از عالم بالا به خليل * وحى ، كاى در همه اخلاق جميل !

گرچه اين پير نه بر دين تو بود * منعش از طعمه نه آيين تو بود

عمر او بيشتر از هفتاد است * كه در آن معبد كفر آباد است

روزيش وا نگرفتم روزى * كه ندارد دل دين‌اندوزى

چه شود گر تو هم از سفرهء خويش * دهىاش يك دو سه لقمه كم‌وبيش

از عقب داد خليل آوازش * گشت بر خوان كرم دم سازش

پير پرسيد كه : اى لجّهء جود ! * از پس منع ، عطا بهر چه بود

گفت با پير ، خطابى كه رسيد * و آن جگرسوز عتابى كه رسيد

پير گفت : آن‌كه كند گاه خطاب * آشنا را پى بيگانه عتاب

راه بيگانگىاش چون سپرم * ز آشناييش چرا برنخورم

رو بدان قبلهء احسان آورد * دست بگرفتش و ايمان آورد

( سبحه )