كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٠

374 - غم عشق

از باد صبا دلم چو بوى تو گرفت * بگذاشت مرا و جستجوى تو گرفت

اكنون ز من خسته نمىآرد ياد * بوى تو گرفته بود و خوى تو گرفت

( ابو سعيد ابو الخير )

مرحبا اى عشق خوش سوداى ما ! * اى طبيب جمله علّت‌هاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما * اى تو افلاطون و جالينوس ما

جسم خاك از عشق بر افلاك شد * كوه در رقص آمد و چالاك شد

آتش عشق است كاندر نِى فتاد * جوشش عشق است كاندر مِى فتاد

عشق و ناموس اى برادر ! راست نيست * بر در ناموس ، اى عاشق ! نايست !

هرچه غير سوزش و ديوانگى است * اندر اين ره دورى و بيگانگى است

آتشى از عشق در جان برفروز ! * سر به سر فكر و عبادت را بسوز !

عارفان كز جام حق نوشيده‌اند * رازها دانسته و پوشيده‌اند

سرِّ غيب آن را سزد آموختن * كو زِ گفتن لب تواند دوختن

( مثنوى معنوى مولوى )

سقوني و قالوا لا تغنّى و لو سقوا * جبال سراة ما سقيت لغنت

( حسين بن منصور حلّاج )

* * * مرا شرابى نوشاندند و گفتند : نخوان . گرچه ، اگر به كوه‌هاى « سراة » « 1 » مىنوشاندند به آواز مىآمدند .

بر ياد قدت ، دلِ رهى ناله كند * چون مرغ كه بر سرو سَهى ناله كند

( 1 ) . « سراة » : نام رشته كوهى در شمال شبه جزيره عربستان .