كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

348 - پيرى

كاو تهاون كرد در تعظيم‌ها * تا كه نسيان زاد با سهو و خطا

گرچه نسيان لابد و ناچار بود * در سبب ورزيدن او مختار بود

( مثنوى معنوى مولوى - دفتر پنجم )

زود ، چو شمعت فتد از سر كلاه * چند كنى موى سفيدت سياه ؟

موى سيه گر به صد افسون كنى * قد كه دو تا گشت ، به آن چون كنى ؟

وه ! كه مرا بر چهل افزود پنج * وز پى آن ، قافيه گرديد رنج

من كه دو مويم ز سپهر اثير * پيش حريفان ، نه جوانم ، نه پير

نام نكردند جوانان به من * من نكنم نيز به پيران سخن

آن‌كه در اين مرتبه داند مرا * هيچ نداند كه چه خواند مرا

( عبدى گنابادى )

عيد ، هركس را ز يار خويش چشم عيدى است * چشم ما پر اشك حسرت ، دل پر از نوميدى است « 1 »

( شيخ بهايى )

تا بود اسباب جوانى به تن * روى چو گل باشد و تن ، چون سَمَن

تازه بود مجلس ياران به تو * جلوه كند صفّ سواران به تو

شيفتگان ، ديده به رويت نَهند * رخت هوس بر سَر كويت نهند

ناز كنى ، ناز كشندت به جان * دل طلبى نيز دهندت روان

نوبت پيرى چو زند كوس درد * دل شود از خوشدلى و عيش فرد

موى سفيد از اجَل آرد پيام * پشت خم از مرگ رساند سلام

خشك شود عمدهء بازو چو كِلك * سست شود مهرهء گردن چو سلك

( 1 ) . در روز عيد سروده شده است .