كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٤

272 - مهر

هرچه دارى در دل از مكر و رموز * پيش ما پيدا بود مانند روز

كه بپوشيمش ز بنده‌پرورى * تو چرا رسوايى از حد مىبرى ؟

لطف حق با تو مداراها كند * چون‌كه از حد بگذرى رسوا كند

( مولوى ، مثنوى معنوى )

دعوى خدمت كنى با شهريار * خود ز عشق خويش باشى بىقرار

گرچه خود را سخت بِخرد مىكنى * در حقيقت خدمت خود مىكنى

چند خواهى بود مَردِ ناتمام * نه بَد و نه نيك ، نه خاص و نه عام

( عطار نيشابورى )

هرچند گهى ز عشق بيگانه شوم * با عافيت آشنا و هم‌خانه شوم

ناگاه ، پرى رخى به من برگذرد * برگردم از اين حديث و بيگانه شوم

( سيف الدّين صوفى )

منقول است : « ابو سعيد ابو الخير » را گذار بر جنازه‌اى افتاد . تلقين ميت را از او التماس نمودند .

شيخ نيز اين رباعى را بر او خواند :

گر من گنه جمله جهان كردسَتم * لطف تو اميد است كه گيرد دستم

گفتى كه به وقت عجز دستت گيرم * عاجزتر از اين مخواه ! كاكنون هستم

گر ندارم از شِكَر جز نام بَهر * آن بسى بهتر كه اندر كام زهر

آسمان نسبت به عرش آمد فرود * ورنه ، بس عالى است پيش خاك تود

( مثنوى مولوى - دفتر پنجم )