كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٣

267 - جهان متعفّن

تا سگان را وجوه پيدا نيست * مشفق و مهربان يكدگرند

لقمه‌اى در ميانشان انداز * كه تهىگاه يكديگر بدرند

( سعدى شيرازى )

هر بلا كين قوم را حق داده است * زير آن گنجِ كرم بنهاده است

لطف او در حق هركه افزون شود * بىشك آن كس ، غرقه اندر خون شود

دوستان را هر نفس جانى دهد * ليك ؛ جان سوزد اگر نانى دهد

( مولوى ، مثنوى معنوى )

خدا سراينده‌اش را خير دهاد ! :

فلك دون‌نواز يك چشم است * آن يكى هم به فرق سر دارد

هر خرى را كه دُم گرفت به مشت * مى نداند كه دُمِّ خر دارد

مىبرد تا فراز كَلّهء خويش * بينَدَش دُم ، چو دست بردارد

بر زمينش زند ، كه خرد شود * خر ديگر به جاش بردارد

( ناشناس )

اين جهان ، بر مثال مردارى است * كركسان گرد او هزار هزار

اين مر آن را همى زند مِخلَب * آن مر اين را همى زند منقار

آخر الأمر بگذرند همه * وز همه باز ماند آن مردار « 1 »

( حكيم سنايى )

( 1 ) . ديوان حكيم سنايى ، چاپ مدرّس رضوى - انتشارات سنايى - ص 1073 .