كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٢

263 - حبّ دنيا

اگر جامه تنگ است ، پاره مكن * كه خود پاره گردد چو گردد كهن

مزن شاخ ! اگر ميوه تلخ است نيز * خود افتد ، چو پيش آيدش برگ ريز

چو لابُد جدايى است از بَعدِ زيست * به عمدا جدا زيستن بَهرِ چيست ؟

كجا بودى اى مرغ فرخنده پَى ؟ * چه دارى خبر از حريفان حَى !

به شادى كجا مىگذارند گام ؟ * سفر تا چه جاى است و منزل كدام ؟

فغان زان حريفان پيمان گُسِل * كه يك ره ز ما برگرفتند دل

( امير خسرو دهلوى )

كى بو كه سر زلف تو را چنگ زنم ؟ * صد بوسه بر آن لبان گلرنگ زنم

در شيشه كنم مهر و هواى دگران * در پيش تو اى نگار ! بر سنگ زنم

دور از دَرِت اى شكر لب سيمين بر ! * از رنج تن و درد دل و خون جگر

حالى است كه گر عوض كنم با مرگش * چيز دگرم نهاد بايد بر سر

( رشيد وطواط )

فرّخ آن تركى كه استيزه نهد * اسبش اندر خندق آتش جهد

چشم خود از غير و غيرت دوخته * همچو آتش خشك و تر را سوخته

گر پشيمانى بر او عيبى كند * آتش اول در پشيمانى زند

( مثنوى مولوى - دفتر سوم )

هرچه از وى شاد گردى در جهان * از فراق او بينديش آن زمان

زان چه گشتى شاد ، بس كس شاد شد * آخر از وى جست و هم چون باد شد

از تو هم بجهد تو دل بر وى مَنِه ! * پيش كو بِجهَد ، تو پيش از وى بجِه

( مثنوى مولوى - دفتر سوم )