كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٩

253 - مبشّر

زالكى كرد سر برون ز نهفت * كِشتهء خود چو خشك ديد ، بگفت ؟

اى همه آنِ تو ، چه نو ، چه كُهُن * رزق ، بر توست هرچه خواهى كُن « 1 »

( حديقة الحقيقة )

آن كس كه صناعتش قناعت باشد * كردارِ وى از جملهء طاعت باشد

زِنهار ! طمع مدار ! الّا ز خداى * كين رغبت خلق ، نيم ساعت باشد

( اوحد الدّين كرمانى )

جورِ كم ، بِه ز لطفِ كم باشد * كه نمك بر جراحتم پاشد

جورِ كم ، بوى لطف آيد از او * لطفِ كم ، محض جور زايد از او

لطف دلدار اين قَدَر بايد * كه رقيبى از او به رشك آيد

( شيخ بهايى )

در خانه دلم گرفت از تنهايى * رفتم به چمن چو بلبل شيدايى

چون ديد مرا سرو سهى سر جنباند * يعنى : به چه دلخوشى به بستان آيى ؟

( اوحد الدّين كرمانى )

مرا ز روى تعجّب ، معاندى پرسيد : * پدر ز روى چه معنى نداشت روح اللّه ؟

جواب دادم و گفتم كه : او مبشّر بود * به احمد قرشى جمع خَلق را زِ إله

( 1 ) . چاپ دانشگاه تهران - ص 369 .