كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٣

231 - دادوستد روزگار

قوله للشيء : لا ، ان قلت : لا * و إذا قلت : نعم ، قال : نعم

( ناشناس )

* * * همنشين دوستى باش كه عفيف و باحيا و بخشنده باشد و چون تو گويى : نه ! گويد : نه ! و آنگاه كه گويى : آرى ! گويد : آرى .

سخن ، گرچه هر لحظه دلكش‌تر است * چو بينى ، خموشى از آن بهتر است

دَرِ فتنه بستن ، دهان بستن است * كه گيتى به نيك و بد آبستن است

پشيمان ز گفتار ديدم بسى * پشيمان نگشت از خموشى كسى

شنيدن ز گفتن بِه ، ار دل نهى * كزين پُر شود مردم از آن تهى

صدف زان سبب گشت جوهرفروش * كه از پاى تا سر همه گشت گوش

همه تن زبان گشت ، شمشير تيز * به خون ريختن زان كُنَد رستخيز « 1 »

( امير خسرو دهلوى )

نور خدا بردمد از خوى خوش * مو به سپيدى كشد از بوى خوش

مُكرِم اگر چند كشد جور دهر * هم دهد از منفعت خويش ، بهر

دُر كه شكستند نه باطل شود * سرمهء چشم و فرح دل شود

مردمى از مردم بىرو كه ديد * روى در آيينهء زانو كه ديد

( امير خسرو دهلوى )

« خاقانى » را مپرس كز غم * ايّام چگونه مىگذارد ؟

جو جو ستد آنچه دادش ايام * خرمن خرمن همى سپارد « 2 »

( خاقانى )

( 1 ) . امير خسرو دهلوى - آيينهء اسكندرى - ص 302 . ( 2 ) . ديوان خاقانى - چاپ سجادى - ص 856 .