كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٥

218 - در بازار عشق

فكر دگر نماند ، « فغانى » بيار جان ! * عاشق بدين خيال و تأمّل نديده‌ام « 1 »

( بابا فغانى )

اين شعر در ششم ماه رمضان المبارك در شيروان به انديشه مؤلف خطور كرده است :

اى آن‌كه دلم غيرِ جفا از تو نديد * وى از تو حكايت وفا كس نشنيد

قربان سرت شوم ! بگو از ره لطف : * لعلت به دلم چه گفت ! كز من برميد ؟

يا بدر دجى فراقه الجسم أذاب * قد ودعني فغاب صبري اذ غاب

باللّه عليك أيّ شيء قالت ؟ * عيناك لقلبي المعنىّ فأجاب

( شيخ بهايى )

* * * اى مهتاب ! فراق تو جانم را سوخت و صبرم را گداخت ، تو را به خدا چشمان تو با قلب خستهء من چه‌ها گفتند و شنيدند ؟

شيخ بهايى ، اين شعر را فى البداهه در كاشان سروده است :

آنان كه شمع آرزو ، در بزم عشق افروختند * از تلخى جان كندنم ، از عاشقى وا سوختند

دى ، مفتيان شهر را تعليم كردم مسأله * و امروز اهل ميكده ، رندى ز من آموختند

چون رشتهء ايمان من ، بگسسته ديدند اهل كفر * يك رشته از زنّار خود ، در خرقهء من دوختند

يا رب چه فرّخ طالعند آنان كه در بازار عشق * دردى خريدند و غم دنيا و دين بفروختند

در گوش اهل مدرسه ، يا رب ! « بهايى » شب چه گفت ؟ * كامروز ، آن بيچارگان اوراق خود را سوختند ؟

( 1 ) . ديوان بابا فغانى - به اهتمام سهيلى خوانسارى ، ص 162 .